تبليغاتX
من باد نیستم اما همیشه تشنه فریاد بودم..

من باد نیستم اما همیشه تشنه فریاد بودم..

فریاد نیستم اما اسیر پنجه بیداد بودم...

پوچ

دیدگان تو در قاب اندوه                                                               

سردوخاموش خفته بودند                                                             

زودترازتوناگفته هارا                                                                 

بازبان نگه گفته بودند                                                                

ازمن وهرچه درمن نهان بود                                                            

می رمیدی؛می رهیدی                                                                 

یادم آمدکه روزی دراین راه                                                              

ناشکیبامرادرپی خویش میکشیدی                                                         

میکشیدی                                                                        

آخرین بار،آخرین بار                                                               

آخرین لحظه ی تلخ دیدار                                                               

سربسرپوچ دیدم جهان را                                                              

باد نالیدومن گوش کردم                                                               

خش خش برگ های خزان را                                                           

بازخواندی بازراندی                                                               

بازبرتخت عاجم نشاندی                                                             

بازدرکام موجم کشاندی                                                              

گرچه درپرنیان غمی شوم                                                             

سال ها در دلم زیستی تو                                                              

آه هرگزندانستم از عشق                                                              

چیستی تو                                                                      

کیستی تو                                                                       

 

فروغ فرخزاد

 

 

 

 

                

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم خرداد 1386ساعت 21:9  توسط آرزو  | 

بی معرفت نیستا...

 

سلام دوستان

من تارا دوست آرزو جونم . می خواستم بگم که واسه چی آپ نمی کنه و بهتون سر نمی زنه اصلا  به من گفت که واستون بگم بی معرفت نیست...

می دونید طفلی دستش شکسته   ... بس که این دختر شیطونی می کنه

البته حالش خوبه ها بعدشم سال نو رو به همگی تون تبریک گفت 

آرزو  گفت وقتی خوب شد به امید خدا  خودش ادامه می ده مثه قبلنا و به همتون هم سر می زنه ...

خوب دیگه خداحافظ  

 

 

+ نوشته شده در  شنبه هجدهم فروردین 1386ساعت 19:20  توسط آرزو  | 

سلام

مي خوام  تو  اين  پستم  از  ...يه جوراي  تشكر  كنم

اين  قالب سليقه ي  اونه خيلي  خيلي هم  قشنگه

نظر  شما  چيه ؟ حسوديتون  كه  نشد ؟ خدارو  شكر 

... جونم  دستت  درد  نكنه

خيلي  قشنگه  بايد  فقط بشينم  و  نگا هش  كنم

بايد  بهت  بگم  كه  سليقت خيلي خيلي  خوبه  .......

راستي  نگاه  كرديد بزنيد  به  تخته  ها  گلم  يه  موقع  مريض  نشه

من  كه  زدم تازه  اسپندم  دود  كردم

خوب  برا  تشكر  چيزي  ندارم  فقط  مي تونم  بگم  كه  خيلي  دوستش  دارم كه اين رو هم

تو  پستاي  قبليم گفته  بودم

فقط  مي تونم  با  اين  شعر  بهش  بگم  كه  چه اندازه  دوستش  دارم

هر كس كه گفت :بهر تو مرد دروغ گفت

من راست گفتم كه براي  تو زنده ام

نانازم  اميدوارم كه تشكر  من و قبول  كني

اگه  كردي  (خودت فهميدي)  بهم  بگو عسلم بای

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم اسفند 1385ساعت 21:46  توسط آرزو  | 

تقديم به تو

سلام

بهار نارنج هاي اواسط ارديبهشت ، چشم شيطان دور!خوبي كه،سراغي از ما نمي گيري مگه نه؟

همين مهم است وگرنه آواره اي مثل من كه سراغ گرفتن ندارد حق با توست بروي كجا؟ پي چه كسي سراغم رابگيري؟!

چه نشانه هاي بدهي ،بگويي ببخشيد آقاي محترم ،آن دختركي كه به هواي من هر شب پشت پنجره مو پريشان مي كرد را نديديد؟ مردم اين عصرراكه مي شناسي اگر كلي هواي حرمتت رو داشته باشند جوري نگاهت مي كنند كه خودت ترجيح مي دي بري تا بموني . ديوانه ي تو همچنان مجنون است و زنده ،اين حرف ها چيست ؟دشمنت شرمنده .

 

 

 

پريشب ها كه اينجا باران آمد و انگار چند جاي ديگر زلزله،ياد يه چيزي افتادم . اول اين را برايت بگويم اينجا يك بار براي هميشه زلزله آمدكه توباعثش شدي ،اينجا يعني دلم را مي گويم،چه زلزله اي! يك جاي نشكسته و ترك نخورده توي كلبه نماند عجب قيامتي كرد آن رعنا قامتت بگذريم ....

حرف باران بود من تصور مي كنم اولين دروغ ناخواسته ي دنيا را كتابهاي فارسي اول به ما گفتند تو يادت مانده ؟؟؟  نوشته بودند آن مرد در باران آمد اين كجايش درست است

 

؟ خودت قضاوت كن اولا آن روزها هوا صاف بود .تازه مهم تراين كه آن روزها تونيامدي ،خلاصه حرف دروغ كتاب فارسي كلاس اول بود راستي چه خوب اين شايد تنها ويژگي مشترك ماباشد وقتي احساس مي كنم تو هم پشت نيمكت يا شايدروي صندلي تكي ات از بس كه هميشه تكي،در هفت سالگي همان كتابهاي را كه تو ورق زدي ورق زدم احساس پرواز مي كنم . مهم اين است كه تو آمدي ،بگذريم كه هوا صاف بودو .... 

تازه حكايت كلاس اول همين يك دانه نبود تكليف دارا و سارا هم هيچ وقت روشن نشد هيچ كسي نفهميد آنها واقعا چه نسبتي با هم دارندو دارا چرا بايد انارش را حتما با سارا قسمت مي كرد ،اصلا دارا به سارا انار داد ؟

سارا چي ؟

دستش را رد كرد يا انارش را گرفت ؟ واين انار آيا با انار شعرهاي سهراب كه سمبل عشق است ارتباط داشت يا نه؟

راستي چرا بابا آب داد مگرهميشه روزهاي هفت و هشت سالگي وبچگي هر چه مي خواستيم نمي رفتيم سراغ مادر ؟

مي داني من كلي فكر كردم گناه واژه ي مادر اين است كه سخت تر از بابا مي توان آن را نوشت ،اما به يك نتيجه ي ديگرهم رسيدم آن هاهيچ گاه توي املاهاي كلاس هفت سالگي سفر را يادمان ندادند شايد مي دانستند بعضي واژه ها

مثل درد ،كشيدنيست نه نوشتني .وتو اولين كسي بودي كه بعد از سالها عبور از ياد نگرفتن اين لغت به من فهماندي

كه درد چه واژه ي پر غصّه و پر قصْه اي است . نگو چرا خاطرات كلاس اوْل را براي تو مي نويسم آخر تو هماني كه قرار بود در باران بيايد ،زير اين همه سال نزني ،نگويي كه چون من مجنون سراغت آمدم هوا صاف بود،توآن نيستي ،عزيزم ،من يقين دارم به خدا تو هماني . حتما كه نبايد باران از آسمان بيايد شايد منظور كتاب  فارسيمان آسمان چشمان من بوده ،اگر اين گونه بوده كه حق با اوست البته بعد از تو . بايد بروم سراغ مجموعه ي يادگاريهاي دبستان و از آن كتاب معصوم  كلي عذر خواهي كنم ،تهمت به يك كتاب آن هم فارسي و غريبي چون فارسي كلاس اوْل گناه كمي نيست .....

ازاين هاكه بگذريم نكند مثل درس كلاس دوم، دوستان جديد پيدا كرده اي كه ديگر نه يادي و نه زنگي ،نه حرفي ودرنگي ونه اشارهي قشنگي .نمي دانم يك رنگي يا مثل غروب هاي رنگ پريدهي پا ييزكم رنگي ؟ مهم نيست هر چه ميل توست ....

من كه نمي توانم از دم سپيد تا آخر شب به ستاره ها بسپارم بيايند انتظاررفت وآمد تورابكشند .اصل كار دل مهربان يا شايد كمي نا مهربان پر از شيطنت تست كه خلاصه قصْه آن را مي توان راحت توي چشمان قشنگت خواند ....

راستي خوش به حالت ،خوش به حال آن دوست يا چه مي دانم دوستان جديدت،كاش لايقت باشند ،كاش قدرت را بدانند به آنهابگوكه چقدرماهي،نه تعريف نيست ،تكليف است. بگذار بدانند با چه كسي طرفند تو ماه شب .....،نه توماه همه شبهايي،خسته ات كردم .به چشمانت بگو قطع نكنند خودم رفع زحمت مي كنم .بند بند وجودم به توسلام مي رسانند .

عجيب دوستت دارم ،ساده دوستم داشته باش اما نرو ،من به همين دوست نداشتن و بي جوابي و ناز خريدن و سوختن و مردن و ماندن راضيم .

من چيزي جزء اين نمي خواهم بگذار همين جور مثل برفي كه از كوه سرازير مي شود ،مسير آسمان را طي مي كند

و دوباره به دريا باز مي گردد دوستت داشته باشم .

 

                      كسي كه چه برف ببارد چه باران ،تنها به ياد تو مي افتد _آرزو 

 

+ نوشته شده در  شنبه چهاردهم بهمن 1385ساعت 16:58  توسط آرزو  | 

به نام او كه انقدر آه كشيدم تا تو را برايم فرستاد

 

 

   نمي دانم شايد سلام ، گاهي دلم مي خواهد بداني حال من چگونه است اما بدان كه من هميشه حال تورا

 

   مي دانم.  اغلب دلم برايت تنگ مي شود هر لحظه يك بار تنفست مي كنم . جاي تعجب نيست يك ديوانه

 

  با تو حرف مي زند.خودت قضاوت كن كه اول ديوانه نبود و حالا خوشحال است كه تو ديوانه اش كردي.

 

 اي وحي محض،الهام تمام ،اي خود حقيقت ،اي سوال همه ي جواب ها واي جواب همه ي سوال ها ،

 

زمستان است ولي ماه به بارنشستن شكوفه هاي كال درخت نياز، ديروز آسمان به خاطر دختركي معصوم

 

(معصوم  نيستم) كه رويا هاي عاشقانه اش براي هميشه ميان شدت اعتماد  به مسافري رهگذر جا ماند ،

 

نقل هاي سپيد بر سرمان ريخت  تا دخترك يك بار هم كه شده  بخش كوچكي از آرزوهايش را گل داده ببيند .

 

 ديروز باران هم باري و من به ياد درس لطيف عصر هفت سالگي پشت پنجره ماندم تا او بيايد .

 

آنوقت ها مي گفتند اودرباران آمد ومن از آن وقت تا وقتي تو آمدي  انتظارت را مي كشيدم بي آنكه بدانم گم

 

شده ام كيست و ديروز هر چه نگاه به پنجره ريختم او نيامد و يا نه ديوانگيست  ببخش ،تو نيامدي .

 

مي دانم قرار نبود كه بيايي و چه زيبا مي شود كسي وقتي بيايد كه قرار نيست .

 

راستي آن چيز كه سالها پيش بردي حالا كجاست ؟ اينگونه نگا هم نكن دلم را مي گويم . تنهايي گاهي سبب

 

 مي شود كه دردامنه ي زندگي اتراق كني و بار تحملت را بر شانه هاي كوه بگذاري تا خستگي ات كمي در

 

 برود . راستي چه حكمتيست كه من بيشتر ،غروب ها دلم براي تو تنگ مي شود!!! نه فكر كني كه

 

خورشيدي ، نه عزيزم خورشيد شب ها مي رود  و گل هاي آفتاب گردان را به حال خودشان مي گذارد .

 

 اما جالب است كه تو مهتاب هم نيستي  كه روزها بروي در حقيقت تو هيچ وقت نمي روي كه قرار باشد كه

 

بيايي . اولين باري كه رفتي هنوز اين معما را نمي دانستم اما آن وقت  كه با لحن فريادي ات مانع چكيدن

 

اولين اشكم شدي فهميدم رفتن نوعي ما ندن است  و تو رفتي كه بماني و ماندي، آنقدر ماندي و از آن سوي

 

دور دست ها برايم خواندي كه من با تو و بي تو براي تو نوشتم .آن قدر بي پاسخ گذاشتي و گذشتي كهآخرش

 

نه بخا طر من راستش نمي دانم به خاطر كه شايد به خاطر خودت بر گشتي و همين مثل آن يك دانه عكست

 

كه كنار ديوان حافظ و روي طا قچه خود نمائي مي كند كلي غنيمت است . بمان اما اين بار نه ديگر از آن

 

ماندن ها يي كه رفتن دارد اين بار به زبان عاميانه بمان ، به زبان همه كه وقتي تنها مي شوند ماندن كسي

 

را زير لب با صا حب آسمان ها در ميان مي گذارند ،يك بار هم به خاطر كسي كه يك غمر برايت مرد ،بمان

 

اما لااقل بگو:بنويس ، نقاشي كن يا اشاره كن به خا طر او مانده اي ،منت چشمان تو هم عالمي دارد

 

مأ فوق عالم رويا .          

                

                          در انتظار در انتظار نگذاشتنت _  آرزو

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم دی 1385ساعت 13:46  توسط آرزو  | 

بخون شاید یه ذره هم شده دلت به حالم سوخت

بنويسم عشق من سلام ،اون يه تيكه خجالت مونده رو بذارم پاي طاقچه ي آرزوها

 

پشت صندوقچه ي يادگارياي دوران كودكي، خيالت راحت مي شه؟؟؟؟؟؟؟؟

 

اگه مي شه پس عشق من سلام .

 

ملكه ي ناز نازي باغ قشنگ ياساي سفيد،پري آسموناي دور بالاي ايوون، يكي

 

يه دونه مرواريد هميشه براق گوش ماهي پاي گلدون ،من كيو ببينم باورت مي شه؟

 

به كي بگم تو عشق مني كه حرفشو نوش جان كني؟

 

من چه كنم كه نمي تونم ببينم تو خيال داري با يكي، دو كلمه حرف بزني يعني من از مجنون بد ترم؟

 

مجنون واسه ليلي قاصدي فرستاد اما من چي،من نمي خوام سلاممو  كسي به تو

 

 برسونه،فداي اون چشاي روشن مثل كهكشونت  كه امروز هنوز صدامو نشنيده

 

ازم پرسيدي چته؟ يادته چي گفتي؟ 

 

گفتي باز دو قطره بارون نريخته سيماي ارتباطات ريخت بهم؟

 

فكر كردي من اونجا نبودم؟

 

نه عزيزم تو اونجا بودي،نه اونجا ،هر جا من بودم تو هم بودي.

 

چرا گفتي به قدر كافي ثابت كردم كه دوست دارم،   من كه هنوز اولشم،

 

مي خواي بگي برو ،ببين اين راهش نيست  تازه اگه باشه  من نمي تونم .

 

مني كه چشم ديدن اون  آدمايي كه يه ذره دوست دارن هم  نداره(فكر بد  نكني 

 

منظورم فقط بعضي هستند ، كا شكي كسي دوست نداشت و من فقط تو رو دوست

 

 داشتم اگه اين طوري بود ديگه هيچ وقت با من اين كا رو نمي كردي  ...........)

 

مني كه  ساعتاي استراحت و تفريحت تا تموم بشه هزار بار تموم مي شم ،

 

مني كه مي خوام از خونه برم بيرون هزار بار گونه هاي ماه خا طره ي تو رو با

 

احترام  مي بوسم چه جوري مي تونم برم؟ 

 

برم عاقل شم،مثل تو بشم خوبه؟

 

به جون خودت كه مي ميرم اگه كسي قسمم بده اولي،دومي،سومي،آخري، همش خودتي.

 

من فداي آرزو گفتنات ،من برم سراغ كدوم شاعر؟شعر چه كسي رو واست بنويسم

 

وقتي آسمون تويي،گلشن تويي،ايوونش تويي،بارونش تويي،ليليش تويي،مجنونش

 

تويي،فوارش تويي، گلدونش تويي ، اصلا هميشه همش فقط تويي.

 

يه جا شنيدم يكي مي گفت اسم اولين فرشته ي خدا سارا بوده نه اينكه اون راست

 

نمي گه اما نمي دونم چرا فكر مي كنم تو بودي ،اين جوري نگاهم نكن، نگو

 

بعضي وقتا خودم باورم نمي شه كسي انقدر دوسم داشته باشه بنويسم  حق با تو

 

ا.........  مي دوني كه كارمون خيلي وقته از اين حر فا گذشته،از ببخشيدو...،

 

بار آخرم بودو........،خيلي فاصله گرفتيمو...،ديگه تكرار نمي شه و.....،

 

خيلي روزاس كه گذشتيم.

 

اما اگه مي خواي تو يادم بده ،چون تو مي خواي يادم بده،چون تو مي خواي يه وقتا

 

عاقل تر بشم،يه وقتا واسه حفظ يه چيزايي كه ما مي گيم رفتنش بهتره و مردم

 

مي گن موندنش،يه كارايي را بايد بگذاريم  كنار اما چه جوري؟

 

ديدي ستاره ها خونه ماه مي رن عيد ديدني،تو كه ماهي پس تو خونتون هميشه

 

عيده بذار واسه هميشه بيام خونه شما عيد ديدني،آخه من فقط تو رو دوس دارم ،

 

جرمه ؟؟؟؟


دلم مي خواد يه جوري زندگي كنم كه آدما بهش مي گن عجيب،فقط به تو سلام كنم

 

فقط با تو حرف بزنم، فقط واسه تو دعا كنم،  فقط تو چيز يادم بدي، دسم فقط تو

 

دست تو باشه،فقط تو بهم بگي آرزو،فقط آرزوي تو باشم، بجاش تو هم فقط مال من باشي.

 

مي دونم اين دليل واسه آدماي اينجا قانع كننده نيست كه ما بگيم چون اينجا همه

 

با هامون حرف مي زنن بعدشم به هم حسوديمون مي شه،مي ريم يه جاي دور ،

 

نه حواسم يه لحظه بيشتر رفت پيش تو ،من حسوديم مي شه تو رو كه مي دونم،

 

آخرش اينه كه ملا حظمو مي كني البته ببخشيدا،ولي اونم شك دارم عزيزم ما

 

محكوميم به تحمل آدمايي كه زندگيمونوچه بخوايم  چه نخوايم مي سازن، اما

 

من ميگم بيا بريم يه جا كه هيچكس نباشه كه حتي اسمتو ياد بگيره چه برسه به اين كه صدات

 

كنه .يه جا شبيه جزيره،گر چه تو خودت برمودايي.

 

آدم مي شكنه تو نور اون چشاي مث اقيانوس نازت،تا دنيا دنياس زير دين اين چشماي

 

معصومت مي سوزم،ديدي فواره ها تو راه آسمون مي شكنن؟؟؟

 

ديدي گل سرخ وقتي مي خواد واسه ي  پروانه ها جا باز كنه، ديواره هاي قلبش نا خواسته

 

ترك مي خوره،من يه وقتاي اون جوري دوست دارم،نگو پرده هاي حرير شرمو زدم كنار،

 

مي خوام اين احساس به آتيش كشيده شده زير رواقهاي طلايي نازكردنات يه هوايي بخوره،

 

خيلي آروم واست مي نويسم،نبينم دلت از من بگيره ،نبينم واسه من اخم كني واسه ديگرون

 

بخندي،نبينم يه جوري تلافي كني كه گونه هام از خجالت چشم هاي مهربونت سرخ تر بشن.

 

به اندازه ي كافي امروز زخم حسادتامو بستي، تو اين عصر بي مهري كه رو هويت آدما

 

قيمت مي ذارن نكنه هوس كنه بيمار عشقتو عوض كني ،نكنه خستت كنم ،نكنه بري سراغ

 

يكي ديگه كه جنون عشقش كمتر فوران مي كنه و به قول خودت آبروتو كمتر مي بره ،

 

نري يه موقع  دلم از دستت ميگيرو مثل ترك ديوار مي شكنه (تو كه دلت نمياد اين

 

جوري بشه پس جون آرزو نري يه موقع اون  وقت ديگه دق مي كنم)

 

عزيزم زندگي من بخواي نخواي مال تو ا.............

 

خلاصه كه حسابي رو اسم همه خط كشيدي ، رو تموم شماره هاي جدول دلم ،عمودي ،افقي،

 

اون خونه سياها،اون حرفاي جا افتاده، به خدا همش تويي ،آخه من از دست تو چي كاركنم؟؟؟

 

قول ميدم اگه اوني كه مي خواي نيستم يادم بدي زود ياد مي گيرم ،هموني مي شم كه

 

مي خواي ،مث حال و هواي آسمون يه وقت نم نم ، يه وقت رعدو برق،يه وقت تگرگ،

 

گاهي هم آفتاب،بستگي به چشاي تو داره ،اين جوري خوبه؟؟؟؟؟؟؟

 

اون وقت ممكنه دوسم داشته باشي اگه نمي توني دوسم داشته باشي ام (خدا نكنه كه اين

 

طوري بشه  خودم مي ميرم) لا اقل يه قول بهم بده ،بيشتر از اين از چشات نيفتم

 

چون بي تو ميميرم.

 

رفت حاجي به طواف حرم و باز آمد

 

                                          ما به قربان تو رفتيمو همان جا مانديم

 

   اميد وارم  كه باور كني، يه ذره هم شده از خره

 

 (ببخشيد از MERCEDES BENZ شيطون بياي پايين  ) 

 

 

دوست دارم  اونم خيلي زياد

 ۱۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

اگه تونستي بشموري  به منم بگو چنتاست  چون حساب دوست داشتنت از دستم در رفته 

 

خيلي  بيشتر از ايناست 

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوازدهم دی 1385ساعت 16:55  توسط آرزو  | 

مثل دیونه ها شدم ؟؟؟؟؟؟

نمي نويسم ..... چون مي دانم هيچ گاه نوشته هايم را نمي خواني حرف نمي زنم .... چون مي دانم هيچ گاه حرف هايم را نمي فهمي نگاهت نمي كنم ...... چون تو اصلاً نگاهم را نمي بيني صدايت نمي زنم ..... زيرا اشك هاي من براي تو بي فايده است فقط مي خندم ...... چون تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام (یه  ذره  بهش  فکر  کنی  می بینی  حق  با  من  بود)

 

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه نداشتن یک همراه واقعیست که در سخت ترین شرایط همدم تو باشد. عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه به دست فراموشی سپردن قشنگترین احساس زندگی است. عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه یخ بستن وجود آدمها و بستن چشم هاست

 

 

مگذار عشق به عادت دوست داشتن تبدیل شود مگذار که حتی آب دادن گلهای با غچه به عادت آب دادن گلهای باغچه تبدیل شود عشق عادت به دوست داشتن و سخت دوست داشتن دیگری نیست پیوسته نو کردن .خواستنی ست که خود پیوسته خواهان نو شدن است و دگرگون شدن تازگی ذات عشق است و طراوت بافت عشق چگونه می شود تازگی طراوت را از عشق گرفت و عشق همچنان عشق بماند(به  خدا  من  تو  رو  دوست  دارم  به  تو  عادت  نکردم  چرا  باور  نمی کنی )

 

 

ای کاش من همان نقطه بودم که تو در تنها یی هایت بدان می نگری یا همان ماه که شبها محرم اسرار توست یا همان هوایی که درونت را خالی و پر می کند,از زندگی ای کاش من همان جنگل بودم که تو در آن قدم می گذاری ای کاش.......... هر چه بودم ,ای کاش با تو بودم.(یعنی  می شه)

 

 

 

عشق حقیقی مثل روح است ، افراد زیادی درباره ی آن صحبت می کنند ، ولی تعداد معدودی آن را دیده اند

 

+ نوشته شده در  شنبه نهم دی 1385ساعت 10:28  توسط آرزو  | 

طنز

بله همونطور که مشاهده مي کنيد اون پژوي206 داره با سرعت سرسام آوري

 

سرعت ميره.سرعت

اون در حدود 120 کيلومتر در ساعته (حالا 80 تا هم نميره ها)ما سرعت اون رو با وسيله ي مدرني که

در اختيار داريم ثبت ميکنيم...بعععععله همونطور که با يک دايره دقيقآ و به طور کامل مشخص شد اون به

شکل وحشتناکي بدون زدن راهنما مسيرش رو عوض ميکنه.من ميدونستم که اين آدم خلافکاره.ممد برو

دنبالش.اوه اوه اوه مي بينيد چه کار ميکنه؟ داره از سمت راست سبقت مي گيره.واااااي خاک بر سرمون

شد.چه راننده ي بي ملاحظه و بي تربيتي.الانم يک ماشين ديگه رو با چراغ زدن و بوق از مسير خودش

منحرف مي کنه.حتي من به نظرم رسيد که داره حرف رکيک هم بهش ميزنه...الان ديگه وقاهت رو به اوج

خودش رسونده.برخلاف ديگر رانندگان شهرمان که اصلآ اين کار را نميکنند اون داره از بين خطوط رانندگي

مي کنه .پدرسگ حرومزاده...ممد برو تا يه حادثه اي به وجود نياورده متوقفش کن اون بي پدر رو ...

خودروي پژوي سياه کمرنگ سريعا سمت راست متوقف شو...

 :بله جناب سروان

  :شما چند مورد خلاف داشتي .با اين رانندگي شما موجب حادثه مي شيد.

: بله جناب سروان شما درست مي فرماييد .زنم داره می زاد الانه که بچه بیاد بیرون. من عجله

داشتم

  شما خيلي بيجا کردي که عجله داشتي .هيچ مي دوني ممکن بود اصلا به مقصد نرسي؟احمق؟

 :بله شما درست ميگي.حالا ايندفعه ما رو ببخش من نوه عمه ي اصغر خله هستم ها رييس پاسگاه

301

  هر خري ميخواي باش .ببين ايندفعه رو اعمال قانون ميشي.ماشينت هم مي خوابونيم تا ديگه

واسه من پر رو بازي در نياري.

  نه آقاي دکتر...ببخشيد...نه جناب سروان جون مادرت .رحم کن. خدا امواتتو واست نگه داره(!!!).بي

خيال شو.

  هااااااااا بيا اينم يه قبض 75 هزار تومني نا قابل.

  : مااااااااااااااااااا جون مادرت بدبخت میشم که

..........

 : ممدجون...همچين اعمال قانونش کردم که خودم کيف کردم. تا حالا اينجوري اعمال قانون نکرده

بودم.قانون داشت از گوشاش ميزد بيرون.پدرصلواتي.اينا نميدونن که ما به خاطر خودشون اعمال قانون

مي کنيم...ايول برنامه امشب هم در اومد.حالا بندري رو بروووووووو.....آ آ آ آه آ آ آ آه ....

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه سی ام آذر 1385ساعت 11:40  توسط آرزو  | 

و خواست تا برای آخرین بار دوستت دارم را از زبان او بشنود

اذیتم میکنه. روز بعد واقعه ای در روزنامه ثبت شده بود. برخورد موتور سیکلت با ساختمان حادثه آفرید. در این سانحه که به دلیل بریدن ترمز موتورسیکلت رخ داد، یکی از دو سرنشین زنده ماند و دیگری درگذشت. مرد جوان از خالی شدن ترمز آگاهی یافته بود. پس بدون اینکه زن جوان را مطلع کند با ترفندی کلاه کاسکت را بر سر او گذاشت و خواست تا برای آخرین بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند. دمی می آیدو بازدمی میرود. اما رفت تا او زنده بماند مرد و زن جوانی سوار بر موتور در دل شب می راندند.آنها عاشقانه یکدیگر را دوست داشتند. زن جوان: یواش تر برو، من می ترسم. مرد جوان: نه، اینجوری خیلی بهتره. زن جوان: خواهش میکنم ، من خیلی می ترسم. مرد جوان: خوب، اما اول باید بگی که دوستم داری. زن جوان: دوستت دارم، حالا میشه یواش تر برونی. مرد جوان: منو محکم بگیر. زن جوان: خوب حالا میشه یواش تر بری. مرد جوان: باشه به شرط اینکه کلاه کاسکت منو برداری و روی سر خودت بذاری، آخه نمیتونم راحت برونم، ازندگی غیر از این است و ارزش آن  نفس آدمی را می برد.

.......

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه سی ام آذر 1385ساعت 10:59  توسط آرزو  | 

<شعاری برای زیستن>

 
 
 
حرمت اعتبار خودرا هرگز در میدان مقایسه ی خویش با دیگران مشکن
که ما هر یک یگانه ایم
موجودی بی نظیر و بی تشابه .
و آرمان های خویش را به مقیاس معیارهای دیگران بنیاد مکن
تنها تو می دانی که "بهترین" در زندگانیت چگونه معنا می شود
از کنار آنچه باقلب تو نزدیک است
آسان مگذر
بر آنها چنگ در انداز ، آنچنانکه بر زندگی خویش
که بی حضور آنان ، زندگی مفهوم خود را از دست می دهد.
با دم زدن در هوای گذشته و نگرانی فرداهای نیامده
زندگی را مگذار که از لابلای انگشتانت فرو لغزد و آسان هدر شود.
هر روز همان روز را زندگی کن و بدینسان تمامی عمر را به کمال زیسته ای
 و هرگز امید را از کف مده آنگاه که چیز دیگری برای دادن در کف داری.
همه چیز در آن لحظه ای به پایان می رسد که قدم های تو باز می ایستد
و هراسی به خود راه مده از پذیرفتن این حقیقت که هنوز پله ای تا کمال فاصله باشد.
تنها پیوند میان ما خط نازک همین فاصله است
برخیز و بی هراس خطر کن ، درهرفرصتی بیاویز
وهم بدین سان است که به مفهوم "شجاعت" دست خواهی یافت.
آنگاه که بگویی دیگر نخواهمش یافت
عشق را از زندگی خویش رانده ای
عشق چنان است که هر چه بیشتر ارزانی داری سرشارتر شود
و هرگاه که آن راتنگ در مشت گیری آسانتر از کف رود
پروازش ده تا پایدار بماند
رؤیاهایت را فرومگذار که بی آنان زندگانی را امیدی نیست
و بی امید زندگی را آهنگی نباشد
از روزهایت شتابان گذر مکن
که در التهاب این شتاب نه تنها نقطه ی سرآغاز خویش
که حتی سرمنزل مقصود را گم کنی
زندگی مسابقه نیست ، زندگی یک سفر است
و تو آن مسافری باش که در هرگامش
ترنم خوش لحظه ها جاری است.
"نانسی سیمس"   
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هشتم آذر 1385ساعت 12:24  توسط آرزو  |